ایران پس از دو جنگ مستقیم با اسرائیل و آمریکا، با پرسشی بنیادین روبه‌روست: آیا توان تحمیل خسارت، به معنای جلوگیری از حمله است؟ این مقاله با مفهوم «بمب اتم به‌مثابه بیمه‌ای با فرانشیز بالا»، بازدارندگی هسته‌ای و محدودیت‌های آن را می‌سنجد؛ تجربه آستانه‌نشینی ایران، مسئله اعتماد به توافق‌ها، نقش ذی‌نفعان داخلی و پنج مسیر سیاستی را بررسی می‌کند. نتیجه این است که دوام یک راهبرد الزاماً به معنای تأمین امنیت شهروندان نیست؛ ارزیابی آن باید هم بقای ساختار سیاسی و تمامیت سرزمینی را ببیند، هم رفاه و آینده اقتصادی مردم را.

ادامه مطلب