این مقاله با نگاهی به چهار دهه سیاست خارجی ایران، به دنبال پاسخ به این پرسش است که چرا «دشمن خارجی» به بخشی از هویت ساختاری و سازوکار بقای نظام تبدیل شده است. با تکیه بر مفاهیمی چون امنیتی‌سازی و هژمونی، نویسنده استدلال می‌کند که این تقابل به یک «همزیستی خصمانه» بدل شده که در آن یک طرف سود مادی می‌برد و طرف دیگر، بهای بقا را با فرسایش توسعه می‌پردازد.

ادامه مطلب