اسرائیل در محیط نزدیک بر برتری نظامی و امکان مداخله تکیه می‌کند، در منطقه به دنبال همکاری و نفوذ است و در برابر قدرت‌های بزرگ ناچار می‌شود رفتار خود را با محدودیت‌های آنها تنظیم کند. آیا این تفاوت‌ها از الگویی منسجم در سیاست اسرائیل خبر می‌دهند؟ این مقاله با بررسی چارچوب پیشنهادی الای رتیگ و ایتان شامیر، رابطه میان قدرت، آزادی عمل و امنیت پایدار را دنبال می‌کند. پرونده‌های غزه، لبنان، سوریه، توافق‌های ابراهیم و روابط با آمریکا نشان می‌دهند که هر تصمیم، علاوه بر دستاورد فوری، بر امکانات و محدودیت‌های آینده نیز اثر می‌گذارد.

ادامه مطلب

این مقاله نشان می‌دهد که مسئله ایران فقط کمبود موشک یا ضعف تاکتیکی نیست، بلکه شکاف ساختاری در هوش مصنوعی نظامی و زنجیره تأمین فناوری، منطق سنتی بازدارندگی را از کار انداخته است. با اتکا به داده‌های درگیری‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، مقاله توضیح می‌دهد چرا نامتقارنی هزینه، دفاع موشکی هوشمند، تحریم تراشه و محاصره فناورانه، بازدارندگی ایران را به یک سازوکار پرهزینه و کم‌اثر تبدیل کرده‌اند و این تحول چه پیامدی برای آینده امنیت خاورمیانه دارد.

ادامه مطلب

این مقاله می‌کوشد نشان دهد مسئله اصلی جنگ ایران، آمریکا و اسرائیل فقط نتیجه میدان نبرد نیست، بلکه نظمی است که پس از جنگ شکل می‌گیرد. متن با نقد این تصور آغاز می‌شود که پیروزی نظامی می‌تواند مسئله سیاسی ایران را حل کند، سپس به نقش تنگه هرمز، اقتصاد اخلال، جامعه ایران، جانشینی، دولت امنیتی، اقتصاد پساجنگ و حسابگری بازیگران خارجی می‌پردازد. نتیجه نهایی این است که محتمل‌ترین سناریو نه فروپاشی فوری است و نه ثبات پایدار، بلکه نوعی تعلیق فرساینده است که می‌تواند هم کشور را از درون تحلیل ببرد و هم منطقه را در وضعیت بی‌ثباتی مزمن نگه دارد.

ادامه مطلب